Send to friend
Click for .pdf
Click for video


2014
                        2011
                        2010
                        2009
                        2008
                        2007
                        2006
                        2005
                        2004
                        2003
                        2001
                        2000
                        1999
                        1998
                       
Collaborative Projects


Project 'Hey dünya, duy sesimi'/Hey world... .Next Project...
Brosur icin Evrim Altug tarafindan yazilmis olan Turkce metin aşağıdadır:



''Hey, hear my voice!' is the fourt of the projects consisting the video films,sound installations and music videos done by the artist since 2004, with teenagers from Turkey, Germany, Sweden and Denmark.
This project, named ''Hey World! Hear my voice'' was composed by the local teenagers of Diyarbakır, between the ages of 16-18, who participated in a workshop that took place in the city, between the 5-17 th of November. The lyrics were written by the participation of guest musician Serdar Ateşer adn the final work was filmed as a music video by Selda Asal. The subject of the video, which is nine minutes long, is based on difficulties and dreams on a conseptual basis.
 
In the video, ''Com'on. Come here, I can not hear you!' which Selda Asal has done in June 2008, with the immigrant youth in Denmark, the theme was also about similar existence consepts.
 
For more information: www.seldaasal.com
To watch the video 'com'on , come here, I can not hear you!' go to youtube.com and write seldaasal2
 
This project was supported by Anadolu Kültür from Turkey and The Diyarbakır Art Center
 
This text was  written for the exhibition broschure.

The affectionate gardener of the culture greenhouse


Evrim Altuğ

Selda Asal's latest 8 minute and 48 second collective video project, Hey Dünya, duy sesimi, ben yaşıyorum! (Oh World, hear my voice, I am alive), was prepared in November 2008 in the city of Diyarbakır, Turkey, with youngsters of various ethnic groups of Turkey ranging in age from 16 to 18. With an empathetic approach, the work firmly situates the artist's right of individual expression within the process of creation, in the center of the language-sound-culture triangle, by handing it over to the next generation.

Asal is an artist who, with her pluralist, Democratic, and non-commercial approach to creation of art 'for society,' manages to express her instinct of womanhood in almost all her work, with a sensitivity, artisan-like approach to composition, and tenderness that does not degenerate into militancy. Even if her works might appear independent of one other, they are actually tightly woven together: the courteous stones of the intelligence and conscience of humanity embroidered on a base of sociological issues.

By blending together varied disciplines like poetry, music, performance, and visual aesthetics in her video project Hey Dünya, duy sesimi, ben yaşıyorum!, Selda Asal takes another important step along the 'freedom' axis of her work.

Supported by musician Serdar Ateşer, who provides an original acoustic design of the 'house/techno' genre, and with lyrics written by young people-Sezer Kılıç, Uğur Acil, Amed Aydın, Eren Kaya, and Erhan Çermik-living in Diyarbakır,
'Oh World, hear my voice, I am alive'  presents Ateşer's musical arrangement with the participation of more than 10 young people.

Thanks to its sincerity, the work looks like a young, genuine, acoustic manifesto of existence, within the council of global data, to which especially during the last 10 years the internet has brought a new interpretation of Democracy, of the culture of resistance, and of freedom of expression. Selda Asal, who creates her work beyond boundaries, using a mobile and analytical approach, is an artist who puts herself to the test by being careful to ensure that not just the birthplace of the 'work,' but also the place where it is being 'consumed' and thus recreated should be 'civilian,' autonomous, and devoid of material interests, and by re-presenting, insofar as possible, the place of her work's exhibition at the place where its 'birth' took place. From this point of view, it is also significant that the '
Oh World, hear my voice, I am alive!' video, which contains profound references to the local and global reasons underlying the chaos and social inequality that plagues the area, should have been exhibited in Istanbul, Turkey's biggest Kurdish city, and in Diyarbakır, with its Kurdish majority.

At the same time, with the rhythm and striking nature of its structure and words, '
Oh World, hear my voice '  is also an important social rehabilitation project that shows how 'youth' itself, which is witnessing the liveliest stage of multiculturalism, can be 'won back' as a 'ready-made work of art' via dialogue, and what's more and most important, without suffering any abuse. This is the source of the attractiveness of the 'nervous excitement' sensed from young people's optimistic but at the same time tempestuous performance.

'Oh World, hear my voice'  is a musical video with social content in which young people who are trying to survive in the world with all their hopes and dreams, and who are confronted with the inhuman existential contradiction of money, and with wars and injustices of all kinds brought about by money, express their self-confidence and anger with phrases like 'there is war, war in the streets, anxiety in me, great anxiety among people...' or 'it is ourselves, our mind, our words that create us.'

In the fragmented structure of this video that is noteworthy for its Turkish and Kurdish lyrics, it is possible to see very clearly the human bond and proximity that was formed during this joint art project between the young people, who created the lyrics during a workshop activity run together with the artist. These videos, which in this respect could be perceived as a cultural greenhouse created by Asal, make us come face to face with young people who on the one hand say, 'I do not want the artillery of war to touch us, I want to play,' and wear makeup and piercings, and on the other hand do not refrain from asking clear and universal questions like 'what are these screams about?'

Selda Asal, 'the affectionate gardener of the culture greenhouse ,' is someone, who likes to test, record, and remember the definition of her art using a comparative approach, like a psychologist or journalist would do, at the three basic levels of analysis: sensing, seeing, and hearing. Asal's attitude consists of going to the very roots of the universal 'cultural' wealth of her ideals and weaving it knot by knot, of disseminating in the true sense of the word culture into every sphere of life, and of producing and re-presenting her work as the fruit of these processes.

It is for this reason that it would not be wrong to say that Asal's videos establish miraculous bridges of dialogue between life and herself, notwithstanding the closed-circuit and elitist abyss that has somehow appeared between art and life. It is also clear that if it does not transform life, the individual, who essentially shapes and forms life, or at least the state of awareness, no artistic work will have any value -whether commercial, academic, or symbolic. From this standpoint, the legitimacy of a work of art that does not draw its power from life, and does not recreate life, is debatable.

Therefore, it seems appropriate to perceive Asal's video, or more generally, her attitude towards art, as a kind of social recycling project, and her works as a recycling instrument. The fact that this work with a spirit of empathy and psycho-ecology, which begins to change the 'outside' by listening to the 'inside' one by one, 'has ended' with a To be continued..., and that the works have long become part of the YouTube universe, are clear signs of this global perception.

'
Oh World, hear my voice' video sanatçısı Selda Asal 'ın 2004 ten bu yana  Türkiye, Almanya, Isveç, Danimarka'daki  gençlerle atölye çalışmalarına dayanarak oluşturduğu  video film, ses enstelasyonları, müzik videolarını kapsayan projelerin beşincisidir.

Bu proje 5- 17 Kasım  tarihlerinde Diyarbakır'daki 16-18 yaş arası gençlerle yapılan atölye çalışmalarına müzisyen Serdar Ateşer'in de  katılımıyla, gençlerin şarkı sözlerini yazdığı, Selda Asal'ın filmlerini çektiği  '
Oh World, hear my voice',  adlı müzik videosu gerçekleştirilmiştir.
Kavramsal olarak hayaller ve güçlükler üzerine yoğunlaşan bu videonun süresi dokuz dakikadır.


Selda Asal'ın  Danimarka'da göçmen gençlerle 2008 Haziran ayında yapmış olduğu  'hey  yanıma gel, seni duyamıyorum!' adlı  müzik videosunda da yine benzer varoluşsal  kavramlara odaklanılmıştı.


bu proje ile ilgili bilgi için: www.seldaasal.com 'com'on , come here , I can not hear you!' , videoyu izlemek için www.youtube.com dan seldaasal2 .
-Youtube ' a girmek için önce www.vtunnel.com a girerek 
youtube 'a ulaşabilirsiniz.-


Bu proje İsveç'ten Intercult, Türkiye'den Anadolu Kültür ve
Diyarbakır Sanat Merkezinin desteğiyle gerçekleştirilmiştir.


Kültür serasının şefkatli bahçevanı


Evrim Altuğ

Selda Asal'ın Türkiye'den farklı etnik kökenlere dahil olan ve yaşları 16 ile 18 arasında değişen gençlerle 2008 yılı Kasım ayında Türkiye'nin Diyarbakır ilinde ürettiği 8 dakika 48 saniyelik son kolektif video projesi Hey Dünya, duy sesimi, Ben yaşıyorum!, sanatçının yapıt üretim sürecindeki bireysel ifade hakkını, geleceğin nesline devrederek dil, ses ve kültür üçgeni ortasına empatik bir yaklaşımla yerleştiriyor.
Asal, çoğulcu, Demokrat ve gayriticari kaygılı 'toplum için' sanat üretimi anlayışında, kadınlık içgüdüsünü hemen her işinde militanlığa kaçmayan bir duyarlık, zanaatkârane bir kurgusal yaklaşım ve şefkatle dışavurmayı bilen bir sanatçı. Yapıtları ilk bakışta birbirinden bağımsız görünse de, aslen birbirine insanlığın nazik akıl ve vicdan taşlarıyla, sosyolojik sorunlar üzerinden sımsıkı teğelleniyor.
Selda Asal, Hey Dünya, duy sesimi, ben yaşıyorum! adlı video projesinde, şiir, müzik, performans ve görsel estetik gibi farklı disiplinleri kendi içinde harmanlayarak, yapıtın 'özgürlük' ekseninde önemli bir adım daha atıyor.
Müzisyen Serdar Ateşer'in de 'house/techno' müzik türündeki özgün akustik tasarımıyla destek verdiği Hey Dünya, duy sesimi, ben yaşıyorum!, Diyarbakır'da yaşayan Sezer Kılıç, Uğur Acil, Amed Aydın, Eren Kaya ve Erhan Çermik isimli gençlerin yazdıkları sözler üzerinden, Ateşer'in müzikal düzenlemesini, sayısı 10'un üzerindeki gencin katılımı eşliğinde gözler önüne seriyor.
Yapıt, samimiliği nedeniyle, özellikle son 10 yılda internetin Demokrasi, direniş kültürü ve ifade özgürlüğüne yeni bir yorum getirdiği küresel veri meclisinde, genç, gerçek ve akustik bir varoluş manifestosunu andırıyor. İşlerini sınırlar ötesinde, gezgin ve analitik bir yaklaşımla oluşturan Selda Asal, 'yapıt'ın tıpkı doğum yeri olduğu gibi, 'tüketilirken' yeniden üretileceği alanların da 'sivil', özerk ve menfaat dışı olmasına özen gösteren, işlerini sergileyeceği alanları mümkün olduğunca 'doğum' yerlerinde yeniden sunarak ciddi bir sınav veren bir sanatçı. Bu yönüyle karmaşa ve bölgedeki sosyal adaletsizliğin yerel ve küresel nedenlerine derin göndermeler yapan Hey Dünya, duy sesimi, ben yaşıyorum! videosunun, Türkiye'nin en büyük Kürt kenti İstanbul ile, Kürt nüfusun ağırlıkta olduğu Diyarbakır'da sergilenmesi, yine anlamlı.
Hey Dünya, duy sesimi, ben yaşıyorum!
, kurgu ve sözlerindeki ritm ve çarpıcılığı ile, çok kültürlülüğün en hararetli zaman dilimine tanıklık eden 'gençliğin' ta kendisinin bir 'hazır yapıt' olarak, özellikle de kesinlikle istismar edilmeden nasıl diyalogla 'geri kazanılabileceğini' gösteren önemli bir sosyal rehabilitasyon çalışması da aynı zamanda. Gençlerin ortaya koydukları optimist ve aynı zamanda hırçın performansın insana sezdirdiği 'telaş'ın çekiciliği de bundan kaynaklanıyor.
Hey Dünya, duy sesimi, ben yaşıyorum!
, Dünyaya umutları ve hayalleriyle direnmeye çalışan gençlerin özellikle paranın insanlık dışı varlık çelişkisi, beraberinde getirdiği türlü savaş ve haksızlıklar karşısında, "Sokaklarda var savaş, savaş, içimde büyük telaş, insanlarda büyük telaş..." dedikleri, "Bizi biz yapan kendimiz, aklımız ve sözlerimiz," gibi cümlelerle özgüvenleri ve öfkelerini haklı olarak dışavurdukları bir sosyal içerikli müzik videosu.
Türkçe ve Kürtçe sözleriyle ilgi çeken videonun parçalı kurgusunda, şarkı sözlerini sanatçıyla birlikte yaptıkları atölye çalışması esnasında üreten gençlerin, aralarında bu ortak sanat projesi vesilesiyle oluşan insanca bağı ve yakınlaşmayı da alenen görmek mümkün. Bu anlamda Asal'ın yarattığı kültürel bir sera gibi görülebilecek bu videolar, "Ben savaş topları bize değsin istemiyorum, ben oynamak istiyorum," diyen, makyaj yapıp piercing takan, ama öte yandan "Niye, bu çığlıklar neyin çığlığıdır?" gibi son derece net, evrensel sorular sormaktan geri kalmayan genç insanlarla bizi karşı karşıya getiriyor.
'Küresel kültür serasının şefkatli bahçevanı' Selda Asal, sanatın tarifini, hayatın içinden adeta bir psikolog, bir gazeteci gibi duyma, görme ve işitme gibi üç temel tahlil düzeyiyle sınamayı, kaydetmeyi ve karşılaştırmalı bir tavırla anımsamayı seven biri. Asal, idealindeki evrensel 'kültürel' zenginliği, kaynağına inip ilmek ilmek oluşturarak, kelimenin tam anlamıyla kültürü hayatın içine sınır tanımaksızın ekip, yapıtlarını da bu süreçlerin meyveleri olarak üreten, yeniden sunan bir tavır ortaya koyuyor.
Asal'ın videolarının sanat ve hayat arasında her nasılsa yaratılan kapalıdevre ve elitist uçuruma inatla, yaşamla kendi arasına mucizevi diyalog köprüleri kurduğunu söylemek, bu yüzden yanlış olmayacak. Kaldı ki hayatı, özünde, o hayatı oluşturan bireyi veya en azından farkındalık halini dönüştürmedikçe, hiç bir sanatsal yapıtın - ister ticari, isterse akademik veya sembolik - değerinin de söz konusu edilemeyeceği aşikâr. Hayattan beslenmedikçe ve hayatı yeniden üretmedikçe, hangi sanat eserinin meşruluğundan söz edilebileceği bu bakımdan tartışılır.
İşte, Asal'ın videosuna, ya da genel bir deyişle sanatsal tavrına bir tür sosyal geri dönüşüm projesi, bu yapıtlara da birer geri kazanım aracı olarak bakmak bu yüzden uygun geliyor. Onun, 'dışarı'yı değiştirmeye 'içeriyi' tek tek dinleyerek başlayan bu empatik ve psiko - ekolojik ruh halindeki yapıtının Devam edecek... diye 'sona ermiş olması', ha keza yapıtların çoktan YouTube evrenine dahil edilmiş bulunması, bu küresel kavrayışın bariz bir göstergesi.
 
 
-Evrim Altug
Web:   www.gazetem.net
           www.aicaturkey.com
           www.sabah.com.tr
e-mail: evrimaltug@gmail.com
           evrim.altug@sabah.com.tr

www.youtube.com/watch?v=_D47aFcMcyE

Evrim Altuğ'un yazısı aşağıda>>>

Proje.Kamera.Montaj / Project.Camera.Post Production : Selda Asal
Müzik / Music :Serdar Ateşer

This project is  collaborated with musician  Serdar Ateşer  and with the youngsters from Diyarbakır.
 
Bu proje müzisyen Serdar Ateşer ve Diyarbakır'lı gençlerle olan ortak bir çalışmadır.
 
Oyuncular / Performers: Ali Ihsan Altuner, Amed Aydın, Aret Türkay , Berna Söğüt , Çağla Polat, Didem Aydemir, Eren Kaya, Erhan Cermik
, Hüseyin Türkay, Merve Demirel, Merve Demirel, Merve Özdemir, Okan Karahan, Sezer Kılıç, Tufan Temizsu, Uğur Acil,
ve ayrıca /and also:  Leyla, Sevinç , Gülşen,
Pelin, Şiar, Önal, Yunus.

Şarkı sözleri / Lyrics
Uğur Acil, Sezer Kılıç,  Amed Aydın, Aret Türkay , Didem Aydemir,
Merve Özdemir, Erhan Cermik,
Merve Demirel

Çeviriler / Translations:
Kürtçeden Türkçeye / From Kurdish to Turkish:Amed Aydın
Zazacadan Türkçeye / From Zazaish to Turkish:Didem Aydemir
Türçeden Ingilizceye / Türkçeden Kürtçeye / From Turkish to Kurdish: Lal Laleş & Şener Özmen
Ingilizceden Türkçeye / From Turkish to English: Amy Spangler
Teşekkürler / Thanks to
Ida Buren-Intercult
Osman Kavala-Anadolu Kültür
Melike Coşkun-DSM
Özlem Örçen-DSM
Ahmet Aküzüm-DSM
Şener Özmen
Lal Laleş
Endam Acar-ÇAÇA
Taşkın Adıgüzel -ÇAÇA
Haldun Dostoğlu -Nev Gallery

'Hey dünya, duy sesimi!' İsveç' ten Intercult,
Türkiye'den Anadolu Kültür ve Diyarbakır
 Sanat Merkezinin işbirliğiyle
 gerçekleşmiştir.
 Bu proje aynı zamanda Avrupa
kültürlerarası diyalog yılına
 İsveç'in katkısıdır.

 'Hey world, hear my voice, I'm alive!'
is the Swedish contribution to the European year of
intercultural dialogue (2008).
The project is a collaboration and exchange
 between Sweden and Turkey and is one of
seven EU profile projects that is also receiving
support from the Swedish Ministry of Culture, Intercult,
Anadolu Kültür and Diyarbakır Cultural Center.

The text for the broshure is written by Evrim Altug .
Please scroll down!